МҰҚАҒАЛИҒА

Тігіп жүрген біреулер көзін көптен,
Таңсық бізге кешпейтін сезім деп пе ең?!
Кезек-кезек жатырмыз кетіп біз де,
Жаққа наурыз айында өзің кеткен.

Іштік талай мас болып сендей біз де,
Желп-желп еткен жел шалды жеңдей күзде.
Кезімізді уланған арақпенен,
Құмға сіңген, мысалы, теңдейді ізге.
Келе-тұғын қылықпен елден безге,
О, жастық-ай, бас білмес жел ме ең кезбе?!
Жат қылықпен қарсы алды алып қала,
Сендей бізді ауылдан келген кезде.

Қарамастан шатқаяқ сөзімізге,
Жан ұқпайтын сыр тұны көзімізде, –
Есенин мен өзіңдей боламыз деп,
Барып қаппыз біразға өзіміз де.

Игере алмай бойдағы сезім легін,
Сәл ертелеу болмаса көз ілгенің –
Түсінгенім Есенин емессің сен,
Есенин де сен емес сезінгенім.

Арақ деген дерт екен шалдықпалы-ай,
Аман-есен білмейміз қалдық қалай?..
Итін талай шулатып көршілердің,
Көршілердің мазасын алдық талай.

Жыққан жандар сияқты қосын күзде,
Қан жүгірді бүгінде тосын жүзге.
Заман басқа, заң басқа бұл күндері,
Басқа болып кеттік-ау сосын біз де.

* * *

Тұрады жаным кейде сыздап қана,
Торғайдай табалмаған мұздап пана.
Ауылдан кетіп тындым ақыры мен,
Кеткен соң алып шулы, қызды, ақ қала.

Ұрынып қалдық па әлде ала күзге,
Көрсетіп жат қылықты қала бізге, –
Көңілсіз өтіп жатты күндеріміз,
Іштегі ұрып мұң мен нала жүзге.

Тапты да әлсіздеу бір шала жерді,
Сеземін мені ауылдық бала көрді, –
Жігітке жергілікті жолықты да,
Өзгеріп сүйген қызым сала берді.

Сезімге болмас мендік сел тең келіп,
Түсінген біздің жанды ел кем делік.
Беймаза тірлік жей-жей жастығымды,
Көзімнің алды кетті желкенделіп.

Етектен соқыр сезім тарта бізді,
Жүргенде кеңге беріп арқамызды, –
Махаббат, қала, сосын ана жігіт,
Жіберді араластырып картамызды.

* * *

Елестетер шуақты сәуір басын,
Көзің нұрлы, содан соң тәуір қасың.
Қарсылықсыз сыбырлап, дей бересің:
«Сүйе берме ернімді ауыртасың».

Игере алмай жастықтың селді кезін,
Дедім мен де: «Қоштасар келді кезім».
Кеттім содан ұстатпай, жылап қалдың,
Құдай ұрды, қайтемін жел мінезім.