МЫНА КӨКТЕМ

Үзілген тамшы болып ерте көктем,
Жақтауын тереземнің шертеді еппен.
Барады сылқ-сылқ күліп бала бұлақ,
Жып-жылы алтынкүрек еркелеткен.
Қысты ақжем дегендей бір аһ ұр түзде,
Түсіріп жіберді Алла ақырғы ізге.
Қаздар төмен, тырналар биік ұшып,
Лек-легімен оралып жатыр бізге.

Біз дегенім жылы жақ – Қазақстан,
Құстар көкте қанатын жаза ұшқан.
Күн дөңгелеп құлады ұясына,
Аумай қызған бүйірі таза мыстан.

Ауыр-ауыр ойларға баттым да ескі,
Өтіп қыстан аман-сау қатқыл десті, –
Жаңбыр менен сүт исі аңқып тұрған,
Көк шалғынға көміліп жаттым кешкі.

Тастай бір бүр бетіне қына тепкен,
Қағылмайды араға сына тектен.
Құлақтанып алыста Ай да туды,
Жайлы тиді-ау, сеземін, мына көктем.

* * *

Тұрған талға көрсетіп име қалып,
Қарай-тұғын беймезгіл күй ме, налып.
Қара күрең отырдым суға қарап,
Ап-ауыр мұң кеудемді билеп алып.

Жүрегімді сағыныш сыздатады,
Сыздаған бір со тұста қыз жатады.
Алып тұла бойымды, жан-тәніме,
Соққан суық желімен Күз батады.

Баяу түсіп келеді кеш қабағың,
Өтті-кетті жайларды еске аламын.
Желбір-желең жүр бала желөкпелі,
Алмағандай суықтың сес сабағын.

Мезгіл жанды келетін өртедіге,
Қылын көңіл күйімнің шертеді ме?
Еске алып отырмын кездерімді,
Көрінетін ұқсастау ертегіге.

Тұрса да үйі қол созым, көз көрімде,
Ұқсап қырық бұрымы өзге өрімге, –
Көрінетін Күнекей қыз сияқты,
Іздеп шыққан із бағып кездерімде.

Жалынан бір ұстатып саяқ жалған,
Тірлігімді кез бар ма, аяп қалған?!
Ертектегі сияқты махаббатым,
Бақытпенен жоқ, бірақ, аяқталған.

* * *

Бой алдырмай болмысы құс төзімге,
Көрінбестен бір мысқал сұс көзінде, –
Білмей-тұғын шын атын ешбір адам,
Қайтыс болды қария қыс кезінде.

Кезді өткізіп басынан ауыр жастан,
Жақсы бір жан ауылға бауыр басқан, –
Сабау басты қалпымен еш зиянсыз,
Өтті өмірден оқыстан ауырмастан.

Тұрмай-тұғын алдыңда жиі ақталып,
Көрсететін үлгідей ұятты, анық, –
Жылап тұрды басында үлкен-кіші,
Ағайынын жоғалтқан сияқтанып.

Шыққан шулы дүние-ай айран-салы,
Қайда өтті екен қартыңның қайран шағы.
Сырын шертіп еш жанға айтқан емес,
Әрі жұмбақ келгені қайдан тағы.

Қаралы жұрт тартылған елеп пе, асты,
Мысалы, көңіл күйі желек қашты.
Соңында қалып шалдың қоржын тамы,
Содан соң қалды иті шелек басты.

Келмей-тұғын жағдайға арып күтті,
Қара суық жер бетін қарып бітті.
Қытымыр қыс, әйтеуір, қырын келмей,
Жеңіл болды жерлеу де жарықтықты.